powered by CADENAS

Social Share

Amazon

Lustrzanka jednoobiektywowa (10049 views - Consumer products)

Lustrzanka jednoobiektywowa (SLR, ang. Single-Lens Reflex Camera) – aparat fotograficzny wyposażony w jeden obiektyw (1) i wbudowane w korpus lustro (2, na rysunku w pozycji dolnej), które kieruje światło padające przez obiektyw na matówkę (5), gdzie tworzy się obraz fotografowanego obiektu i dalej, przez soczewkę Fresnela (6) i pryzmat pentagonalny (7) lub pełniący jego rolę układ luster (pentamirror) do wizjera (8). Aby w wizjerze pojawił się prawidłowy obraz, dba się o właściwe jego obrócenie. Ważne jest, aby przy tym nie wprowadzić „odbicia lustrzanego”. W tym celu należy zachować parzystą liczbę odbić na drodze światła od obiektywu do wizjera (wymóg parzystej liczby odbić dotyczy wszelkich przyrządów optycznych zawierających lustra, lub wykorzystujących całkowite wewnętrzne odbicie). W lustrzance pokazanej na zamieszczonym schemacie, zastosowany jest pryzmat pentagonalny w wersji „odwracającej”, zawierający jedno z luster w wersji „dachowej”, będące w istocie dwoma lustrami. Taki pryzmat realizuje więc trzy odbicia, zapewniając wraz z lustrem wmontowanym w korpus aparatu, parzystą liczbę czterech odbić. Są również modele, zwłaszcza starszych aparatów średnioformatowych, w których obraz na matówce obserwuje się bezpośrednio z góry, bez pryzmatu i wizjera. Wyjątek stanowią aparaty fotograficzne z nieruchomym zwierciadłem półprzepuszczalnym (SLT, ang. Single-Lens Translucent Camera; np. Canon Pellix, a współcześnie Sony α55 czy α33), gdzie część światła odbija się od lustra i trafia przez soczewkę i pryzmat do wizjera, a część od razu pada na migawkę (3), zaś po jej otwarciu – na błonę światłoczułą lub matrycę światłoczułą (4). Taka konstrukcja znacząco zmniejsza opóźnienie między wciśnięciem spustu a otwarciem migawki aparatu. Eliminuje także drgania pochodzące od podnoszącego się lustra w momencie wykonywania zdjęcia, co ma duże znaczenie przy średnich czasach naświetlania (od ok. 1/60 s do ok. 1 s). Podobny efekt uzyskuje się stosując mechanizm blokady podniesionego lustra (MLU, ang. Mirror Lock-Up) przed zrobieniem zdjęcia. Taka konstrukcja nie jest jednak pozbawiona wad, do których należy m.in. ograniczenie (o około 1/3 EV) ilości światła docierającego do materiału światłoczułego. W lustrzankach jednoobiektywowych stosuje się zazwyczaj migawki szczelinowe, metalowe (rzadziej płócienne), o przebiegu pionowym (rzadziej poziomym), umieszczone za lustrem, jak najbliżej materiału światłoczułego. Najbardziej popularnym formatem w aparatach tradycyjnych był format małoobrazkowy (na perforowanej błonie o szerokości 35 mm naświetlany jest kadr o rozmiarach 24×36 mm), ale produkowano też jednoobiektywowe lustrzanki średnioformatowe (format klatki 45×60, 60×60 lub 60×70 mm). W przypadku cyfrowych aparatów fotograficznych jakość wykonywanych zdjęć zależna jest głównie od wielkości matrycy światłoczułej (zakładając korzystanie z tej samej optyki). Największe matryce posiadają lustrzanki pełnoklatkowe, czyli o wielkości 35 mm jak w tradycyjnych aparatach małoobrazkowych, co pozwala na uzyskanie mniejszych szumów, lepszego odwzorowania barw i wysokiej rozdzielczości wykonywanych zdjęć. Aby umożliwić swobodną obserwację obrazu przez obiektyw, przy różnych wartościach liczby przysłony, w lustrzankach jednoobiektywowych stosuje się zazwyczaj układ automatycznej przysłony, która przez większość czasu pozostaje całkowicie otwarta, a przymyka się do nastawionej wartości samoczynnie po podniesieniu lustra, tuż przed wyzwoleniem migawki. Często spotykanymi (choć nie obowiązkowymi) cechami lustrzanek jednoobiektywowych są również: możliwość stosowania wymiennych obiektywów, wbudowany układ pomiaru światła w trybie TTL.
Go to Article

Explanation by Hotspot Model

Youtube


    

Lustrzanka jednoobiektywowa

Lustrzanka jednoobiektywowa

Lustrzanka jednoobiektywowa (SLR, ang. Single-Lens Reflex Camera) – aparat fotograficzny wyposażony w jeden obiektyw (1) i wbudowane w korpus lustro (2, na rysunku w pozycji dolnej), które kieruje światło padające przez obiektyw na matówkę (5), gdzie tworzy się obraz fotografowanego obiektu i dalej, przez soczewkę Fresnela (6) i pryzmat pentagonalny (7) lub pełniący jego rolę układ luster (pentamirror) do wizjera (8). Aby w wizjerze pojawił się prawidłowy obraz, dba się o właściwe jego obrócenie. Ważne jest, aby przy tym nie wprowadzić „odbicia lustrzanego”. W tym celu należy zachować parzystą liczbę odbić na drodze światła od obiektywu do wizjera (wymóg parzystej liczby odbić dotyczy wszelkich przyrządów optycznych zawierających lustra, lub wykorzystujących całkowite wewnętrzne odbicie). W lustrzance pokazanej na zamieszczonym schemacie, zastosowany jest pryzmat pentagonalny w wersji „odwracającej”, zawierający jedno z luster w wersji „dachowej”, będące w istocie dwoma lustrami. Taki pryzmat realizuje więc trzy odbicia, zapewniając wraz z lustrem wmontowanym w korpus aparatu, parzystą liczbę czterech odbić. Są również modele, zwłaszcza starszych aparatów średnioformatowych, w których obraz na matówce obserwuje się bezpośrednio z góry, bez pryzmatu i wizjera.

Wyjątek stanowią aparaty fotograficzne z nieruchomym zwierciadłem półprzepuszczalnym (SLT, ang. Single-Lens Translucent Camera; np. Canon Pellix, a współcześnie Sony α55 czy α33), gdzie część światła odbija się od lustra i trafia przez soczewkę i pryzmat do wizjera, a część od razu pada na migawkę (3), zaś po jej otwarciu – na błonę światłoczułą lub matrycę światłoczułą (4). Taka konstrukcja znacząco zmniejsza opóźnienie między wciśnięciem spustu a otwarciem migawki aparatu. Eliminuje także drgania pochodzące od podnoszącego się lustra w momencie wykonywania zdjęcia, co ma duże znaczenie przy średnich czasach naświetlania (od ok. 1/60 s do ok. 1 s). Podobny efekt uzyskuje się stosując mechanizm blokady podniesionego lustra (MLU, ang. Mirror Lock-Up) przed zrobieniem zdjęcia. Taka konstrukcja nie jest jednak pozbawiona wad, do których należy m.in. ograniczenie (o około 1/3 EV) ilości światła docierającego do materiału światłoczułego.

W lustrzankach jednoobiektywowych stosuje się zazwyczaj migawki szczelinowe, metalowe (rzadziej płócienne), o przebiegu pionowym (rzadziej poziomym), umieszczone za lustrem, jak najbliżej materiału światłoczułego. Najbardziej popularnym formatem w aparatach tradycyjnych był format małoobrazkowy (na perforowanej błonie o szerokości 35 mm naświetlany jest kadr o rozmiarach 24×36 mm), ale produkowano też jednoobiektywowe lustrzanki średnioformatowe (format klatki 45×60, 60×60 lub 60×70 mm). W przypadku cyfrowych aparatów fotograficznych jakość wykonywanych zdjęć zależna jest głównie od wielkości matrycy światłoczułej (zakładając korzystanie z tej samej optyki). Największe matryce posiadają lustrzanki pełnoklatkowe, czyli o wielkości 35 mm jak w tradycyjnych aparatach małoobrazkowych, co pozwala na uzyskanie mniejszych szumów, lepszego odwzorowania barw i wysokiej rozdzielczości wykonywanych zdjęć.

Aby umożliwić swobodną obserwację obrazu przez obiektyw, przy różnych wartościach liczby przysłony, w lustrzankach jednoobiektywowych stosuje się zazwyczaj układ automatycznej przysłony, która przez większość czasu pozostaje całkowicie otwarta, a przymyka się do nastawionej wartości samoczynnie po podniesieniu lustra, tuż przed wyzwoleniem migawki.

Często spotykanymi (choć nie obowiązkowymi) cechami lustrzanek jednoobiektywowych są również:

  • możliwość stosowania wymiennych obiektywów,
  • wbudowany układ pomiaru światła w trybie TTL.

Podział lustrzanek jednoobiektywowych

Ze względu na rodzaj materiału światłoczułego:

Ze względu na przeznaczenie:

  • amatorskie (ang. entry level),
  • zaawansowane (ang. midrange),
  • profesjonalne.

Zobacz też



This article uses material from the Wikipedia article "Lustrzanka jednoobiektywowa", which is released under the Creative Commons Attribution-Share-Alike License 3.0. There is a list of all authors in Wikipedia

Consumer products

.max, Maya, Challenge, Competition, Rendering, 3D, Blender, Autodesk Maya, 3D Studio MAX (.3DS, .MAX), Maxwell, Animation, 3D Model, Autodesk Softimage, Cinema 4D, Rendering, Animation, 3Dartist, c4d, maxon, lowpoly, 3Dart, blender3D, 3D library